27-1-2012
en ribeira de piquínnun dos vales mais profundos vive don xosé seivane rodeado de bos buxos rodeado de bos buxos para facernos os punteiros vive co fillo mais novonesta ribeira do eonesta ribeira do eo segue viva a tradicion de tocar o son da sega coa gaita e co tambor coa gaita e co tambor reciben ós seus amigos que veñen doutra ribeiraque subiron dende vigomanolo pipas coplas escritas en decembro do 92 coa musica do son da sega nunha das visitas cos gaiteiros de vigo
ao mestre gaiteiro e artesán xosé seivane que nos deixou hoxe entre muiñeira e alalá
27-1-2012
o solpor vai chegando mais tarde pero nestas noites frias de invernoos minutos e as horas parecen parece que vai mais lento o tempoentre solpor e solpor as caixas de leñavanse a bo ritmo pola cociña de ferroe tamen as polas secas desta maceira lariñoa cesar e isano val do barbeira
26-1-2012
o sol vaise preguiceirodetras do monte entre as polas do castiñeirovaise e logo volvedetras do monte vaise o preguiceiro astrovaise e logo volve cecais entre os carballos
val do barbeira
24-1-2012
coa lua nova foise o ano da gata ou do coelloe chega o ano do dragón nos ciclos das culturas orientaisnós hai uns diasmudamos a nosa cabeceira a imaxe e o pequeno textoe tamen coa lua nova
se cumpren dous anos
destas envolventes palabras envolventesna imaxe un mural nas terras zapotecas
24-1-2012
moitas penas ten a rota e cada pena unha lenda con castros e petroglifos as raices desta terrana pena dos namoradosas namoradas que penan de costas á vella deusa deben lanzar unha pedra penas que penan lendas caladas da noite ao dia trovas pasadas na rocha do pianista as pegas xogan nas teclas tocando unha melodia que no tempo se perdera e debaixo desa pena tes unha cova coberta onde habia os akelarres cando mandaban as meigas penas que penan lendas caladas da noite ao dia trovas pasadas como un grande desafioen equilibrio unha pena millons de anos resistindoe nos xogando coa terrao cronista unha vella cantiga enlazando co poema anteriorna imaxe a pena do equilibrio de arcos en ponteareas
22-1-2012
unha imaxe da praza do obradoiro hai un tempo praza que gosto camiñar cando está case baleira gosto das pedras labradas e mais gosto dos penedos e doutras penas con nome que gardan a nosa memoria como as penas do equilibrioa praza hai uns meses con moi poucas persoasunha imaxe coma outra calqueraai caladas pedras do obradoiroque vos tanto sabedes e caladesas golpeadas terras e prazase os seus golpeados fillos camiñar coa memoria o noso dificil equilibrio manolo pipas na noite do 21 de xaneiro do 2012un dia con memoria coma calquera outro
20-1-2012
“A por da influencia da lúa que nos acubilla, xurdiu a idea de facermos un libro colectivo en galego e portugués.Para que xuntara a todos aqueles que pasaron ou pasarán polo Círculo. Agromou un sentimento de unificación,un devezo de adhesión para formar unha memoria físicana que confluír todos os ríos nun mar de pensamentos. E de mares, pois cada mar é unha persoa que crea un océano. Estas follas son vidas e desexos nas 18 voces presentes nas moléculas deste papel."penultimo acto presenta mañan o libro dezaoito en vigono negra sombra as oito da noitelibro colectivo en galego e portuguéspenultimoacto.blogspot.com
20-1-2012
Tú no puedes volver atrás porque la vida ya te empuja con un aullido interminable, interminable... Te sentirás acorralada te sentirás perdida o sola tal vez querrás no haber nacido, no haber nacido... Pero tú siempre acuérdate de lo que un día yo escribí pensando en ti, pensando en ti, como ahora pienso... La vida es bella ya verás, como a pesar de los pesares, tendrás amigos, tendrás amor, tendrás amigos... Un hombre solo, una mujer, así tomados de uno en uno, son como polvo, no son nada, no son nada... Entonces siempre acuérdate de lo que un día yo escribí pensando en ti, pensando en ti, como ahora pienso... Otros esperan que resistas, que les ayude tu alegría que les ayude tu canción entre tus canciones... Nunca te entregues ni te apartes junto al camino nunca digas no puedo más y aquí me quedo, y aquí me quedo... Entonces siempre acuérdate ... La vida es bella ya verás ...No sé decirte nada más pero tu debes comprender que yo aún estoy en el camino, en el camino... Pero tú siempre acuérdate ... josé agustín goytisolo adaptacion do seu propio poema que musicou e grabou paco ibañez e que tamen cantan mercedes sosa nacha guevara liliana herrero ...
18-1-2012
escoito o concerto do trovador pablo guerrero no olimpia
hoy que te amo ecos de sociedad
para huir de la muerte a cantaros...
naquel mitico teatro de paris naquel tempo da transaccionque transicion foi e é chamadanaqueles anos e no final da dictadura neste teatro cantaban trovadores exiliados e outros ian ali por un pouco de liberdade son cancions de amor e antifranquistas que o franquismo seguiu moitos anos despois da morte do dictadorescoito na computadora as cancions que hai anos escoitaba en cassettee van as palmas do publico despois delas e algunha vez tamen cando o extremeñodi o titulo do tema que vai interpretarescoito agora unha presentacion cun devil son e logo esas palmas teñen un son bastante mais alto o colectivo que debe ter mais forza que o individualmanolo pipasde pablo guerrero xa temos publicado
letras e poemas misicados duerme lisboa
hojas de menta fresca paisaje urbano ...
no olimpia de parís tamen grabaron luis llach maria del mar bonet paco ibañez raimon e tantos outros e grabaron algunhas cancions proibidas pola dictadura
17-1-2012
coplas a un capón que se chamaba devesael era un pitiño cairo / se chamaba devesa e tiña as patas topinas / a crista arrichada e tesa nacera nun galiñeiro / feito de taboas e paus amaba ós pitos de granxa / odiaba ós propios irmaus non era de sospeitar / que pito tan desmedrado poidera chegar a ser / un galo forte e barbado pero puxo tal empeño / en poder selo primeiro que chegou mesmo a comer / as taboas do galiñeiro el mandaba e galeaba / non respetaba a ninguén creíase o rei do mundo / e so miraba o seu ben e cando o galo devesa / andaba mais valentón sua ama tomou o acordo / de convertilo en capón adeus gozo adeus poliñas / adeus mando a valentía con todo o galo devesa / inda non aprendería foi el sempre tan teimudo / buscou o xeito e maneira de poder mandar nos outros / e reinar na capoeira para someter ós colegas / uns catro ou cinco capóns
aproveitou a lei d'hont / e convocou elecciós e puxo na propaganda / eu son galo coma ti e para poder medrar / has ter que botarme a min presidindo a capoeira / e mandando nos demáis servia ben ós seus amos / para poder medrar el máis
pro de nada lle valeron / manganchas e pilleríascando veu a matachina / para rematar os seus días enton o ex-galo devesa / que foi gran fornicador escomenzou a chorar / e dixo con gran paixónvinde galos e galiñas / salvade a miña semente que se falta a miña raza / non sei que será da xente manuel maría poema musicado polo mini e grabado co grupo a quenllapolo ano noventa e unna imaxe unha neta do capóna quen neste espacio tamen lle publicamos unhas coplas
